Wesele | Sanatorium pod Klepsydrą

wykład: prof. Tadeusz Miczka

reżyseria:
rożni
kraj produkcji:
Polska
opis:

Wesele (1972)

reżyseria: Andrzej Wajda
czas trwania: 102'

Akcja dramatu rozpoczyna się reportażowymi scenami przed kościołem Mariackim w Krakowie, skąd orszak weselny rusza na wesele do Bronowic. Po drodze goście w bryczkach mijają austriacki fort, przydrożne krzyże, chłopski pogrzeb. W małym szlacheckim dworku rozpoczyna się weselna feta, podczas której dojdzie do intelektualnej konfrontacji ludzi z miasta i ze wsi, konfrontacji różnych poglądów i mentalności, spotęgowanej tańcem i alkoholem. W finale Jasiek ze Złotym Rogiem miota się na białym koniu między rosyjskimi i austriackimi patrolami granicznymi. Gdy wódka wywietrzeje z głów, chłopi sterroryzują inteligencję kosami.

Oryginalna adaptacja młodopolskiego dramatu, zakładająca przełamanie teatralności Wesela mimo zachowania oryginalnych, wierszowanych dialogów. Znakomity przykład kina kreacyjnego o rzadko spotykanej urodzie i sugestywności. Tajemne nocne misterium nasycone pulsującymi w ruchu barwami, gdzie z wirującego tłumu gości na krótko wyłaniają się postacie, by po wygłoszeniu swych kwestii zniknąć z powrotem w tanecznym kręgu.


Sanatorium pod Klepsydrą (1973)

reżyseria: Wojciech Has
czas trwania: 119'

Józef przyjeżdża do Sanatorium pod Klepsydrą, prowadzonego przez doktora Gotarda, gdzie przebywa jego zmarły ojciec, przywrócony do życia, lecz przeniesiony w inny wymiar czasu. Józef odbywa podróż w różne pętle czasu przeszłego – lata swojego dzieciństwa i fantastycznych marzeń. Ożywa dom rodzinny, sklep ojca, żydowskie miasteczko, przewijają się obrazy ewokowane kolekcjami znaczków i fabuły z gazetowych powieści, niezwykły ogród księżniczki Bianki, która odeszła z Rudolfem, przyjacielem Józefa. Przy próbie dokonania powtórnej pętli czasowej świat żydowskich miasteczek oraz żydowskiej kultury okazuje się zniszczony i wyludniony po tragedii holocaustu.

Jeden z najpiękniejszych wizualnie i najbardziej oryginalnych filmów polskich. Poetycka refleksja na temat przemijania oraz nieodwracalności śmierci. Has przywołał na ekran uniwersum sennego marzenia inkrustowanego odpryskami wspomnień dzieciństwa, w którym przemieszały się różne pierwiastki: monarchia austro-węgierska, kresowa subkultura żydowskich miasteczek i marzenia małego chłopca.

Wydarzenie archiwalne